Nieuwsgierig liep ik in Berlijn de trap aan de WarschauerStraße af op zoek naar bijzondere plekken. 'Overdonderend' is wel het juiste woord voor wat ik daar aantrof. Die dag heeft een diepe indruk op me gemaakt.

De foto hierboven toont hier en daar stuc weggehakt tot aan de steen of wat minder diep. Als je dat op de juiste plaatsen doet en daarbij de juiste hoeveelheid stuc weghakt ontstaat er iets waar je mond van open valt als je nietsvermoedend een oud DDR industrieterrein opwandelt. Klik de foto aan om te zien wat ik bedoel.

De bom is niet van gisteren. Die kennen we al sinds de Gebr. Wright het luchtruim kozen. Vanuit onze primitiviteit wenden we elke ontdekking ook ter vernietiging aan. Gelukkig is daar de vrije geest die er toch weer iets moois van weet te maken. Deze stond kleurrijk onschadelijk te wezen in een omgeving waar enkel creativiteit explodeert, en haar geest de stad van binnenuit vernieuwt.

Troep ontkom je niet aan. Maar zoals je hier vlak-boven-links kunt zien bewaren ze zelfs dat op inspirerende plaatsen. En zodra je daar de hoek om gaat staart een oog je tegemoet. Het deed bijna magisch aan. Een man zag me onder de indruk zijn.  Met open armen wees ik in het rond om aan te geven wat ik bedoelde met "Berlin is magic!". Met 'n glimlach en vriendelijk knik verdween hij een gebouw in; om nog meer magie te creëren hoop ik.

De beelden hierboven zie je links terug. Afbeelding rechts hoort bij hetzelfde gebouw. Binnenin veel oude meuk en troep, maar ook een podium.

Daar bespeelde mijn zaterdagavond iemand zijn elektrische cello. (In 't filmpje hieronder vind je een korte impressie.) Entree gratis, zelf drank meebrengen en vrijuit genieten. Alleen al van het feit dat je met een biertje en je iPhone bij je tegen initiatieven als deze aanloopt waardoor je thuis een andere kant kunt laten zien. Echt swingen deed de cellist niet. Maar potverdorie, je voelt dan wel dat je lééft. Net als de stad om je heen.

Het terrein aan de Warschauer Straße/Revaler Straße bruist, inspireert, zet je aan het denken en laat een diepe indruk achter. Dat voel, ruik, hoor, zie en proef je. Hoeveel hier en nu wil je hebben?

Wat voor kunstenaars en artiesten geldt, geldt voor ons allemaal; wees jezelf en leef voluit. Because life is too short for pretending!

Wordt vervolgd...

Tot 1989 stond er rechts van de Oberbaumbrücke een gigantische muur. Van 1961 tot aan de val ging hier niets en niemand overheen. Nog steeds loopt de tramrails er dood. Naast de eindstop op WarschauerStraße zit een falafeltentje. Daar kun je lekker en gezond eten voor 'n prikkie.

Ik was eerder in Berlijn door KLM's Spirit in the Sky actie. Dat weekend had ik er iets achtergelaten. Zo voelde het in ieder geval. Op de heenreis van dit bezoek inspireerde dat me tot de 1TweetStory 'Thuis in Berlijn':

“ Ook al was hij geen 'Berliner', stiekem voelde deze reis als thuiskomen; alsof hij er de vorige keer 'n stuk van zichzelf had achtergelaten.”

Links van de brug ligt Kreuzberg. Toen ik daar tijdens mijn vorig bezoek heen wandelde viel me iets op;

Vriend B. werkt staat op de loonlijst bij de Belastingdienst. Zijn vrouw zag de 10 uur in een bus van het personeelsuitje naar Berlijn niet zitten dus mocht ík als chaperonne mee. Voor een gesponsord lang weekend heb ik best een aambei over. Bij het Kreuzberg inlopen zat een terugkeer dus al in mijn gedachten. Daar nam ik mezelf voor er de volgende keer écht iets tastbaars achter te laten.

Sinds 24 juni 2011 hangen mijn slot en dat van B. aan de Oberbaumbrücke. Met de datum en onze naam in een aluminium label gegraveerd. De sleutels hebben we  toevertrouwd aan Der Spree die er onderdoor stroomt. Als we 65 zijn willen we graag gaan kijken of ze er nog hangen.

Oude gebouwen doen me weinig. Ergens met een vriend een stukje van jezelf achterlaten; dat neem ik wél graag mee.

Het museum op de voormalige DDR grensovergang naar Berlijn herbergt oa. deze op z'n Oost-Duits ingelijste uitspraak...

“ ..., dann hasst du im Monat 60 bis 70 überstunden gemacht, und am Ende des Monats waren die weg.”

Door de hele sfeer daar kun je het die mens gewoon zien zeggen. Kapot. Moedeloos. De hele maand overuren gemaakt om er niets, maar dan ook helemaal niets aan over te houden. Kapitalisme zuigt, maar totalitair communisme zeker weten ook. De wanhoop en mistroostigheid waart nog steeds op die grens rond. Dat voel je, kun je bijna proeven.

We hebben het hier over amper 22 jaar geleden.

Even verderop in het museum loop je tegen een vaandel aan dat vertelt wat de volgende muur is die we moeten slechten:
“ Wir brauchen jetzt eine psychische Revolution. Im Kopf muss es beginnen.”

De Berlijnse muur is om. Nu die van het Kapitaal nog. Door het gegraai zijn haar fundamenten verzwakt en brokkelt ook dit wanstaltig bouwwerk steeds sneller af. 20 jaar geleden werd me duidelijk waarom het systeem onmogelijk werken kan. In mijn kop is die revolutie dus al een tijdje aan de gang.

We zitten gevangen in The Matrix doordat 'vrije' marktwerking ons hun Blauwe pil door de strot duwt. Daarom horen, zien en doen we niets, en laten we ons gewillig misleiden om pas wakker te worden als het systeem omvalt.

“ Im Kopf muss es beginnen.” - Nu kan het nog.