|
Ik zou kunnen schrijven over hoe hip het hotel was, over de CurryWürstTour of over hoe ontspannen en ook enthousiast iedereen was. Of over vriendschappen die zijn ontstaan, zeeuwierjenever aan boord en de geweldige service van KLM, of over al die prachtige gebouwen in Berlijn. Ook zou ik verder over de kracht van SOcial MEdia (SoMe) kunnen schrijven, of over het marketingsucces dat we geworden zijn. Maar dat hebben een heleboel anderen al gedaan met (heel veel) foto's, filmpjes, tweets en verhalende blogs. Daarom doe ik dat niet.
Spirit
Spirit en Inspiration zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Geen idee of er nog meer mensen door dit bizar experiment geïnspireerd zijn, maar ik alleszins wel; ondanks ik in die twee dagen meer gedronken heb dan in de twee kwartalen daarvoor.
 In een bus met slaapverwekkende gids in no time langs de grootste bezienswaardigheden van Berlijn racen is niet inspirerend. Zien hoe 100 mensen al hun vooroordelen thuis laten om zich voor 99 vreemden open te stellen en er een CityTrip mee maken is dat zeer zeker wel. Ongekend hoeveel vindingrijkheid, zelfredzaamheid, vrijgevigheid, daadkracht en openheid er vrijkomen als je een gemeenschappelijk doel hebt. De kracht zit in de mens; SoMe is enkel een medium om die kracht in daden om te zetten.
Goede gesprekken
Boas is een mooie sterke jonge vent die een schitterend leven voor zich heeft. Hij was er bij als KLM marketeer en het gesprek dat we tijdens hun borrel hadden was er een in de catagorie 'goed!'. Of het door de drank kwam of iets anders doet niet ter zake, ik kon hoe dan ook mijn vooringenomenheid eindelijk eens laten voor wat het is en werkelijk luisteren naar zijn meningen en visies. Niet dat ik zijn inzichten deel. Z'n jeugd en enthousiasme doen hem in een toekomst geloven die in mijn visie onmogelijk is. De tijd zal leren wie gelijk heeft. Waar ik van genoten heb is z'n open- en onbevreesdheid die ik zelf pas op veel latere leeftijd ontdekt heb en dacht die in zijn generatie nog niet te kunnen vinden. Daar heeft hij mij wijze lessen geleerd én geïnspireerd.
Een hotelkamer delen met een vreemde heb ik nada problemen mee. Maar een tweepersoonsbed delen met een vreemde man die niet fris ruikt gaat zelfs mij te ver. Helga begreep mijn onwelwillendheid daarin. Hoewel KLM gastvrouw, de service ging iets te ver om haar kamer met mij te delen. De oplossing die wél geboden werd was prima. Chapeau KLM. Het gesprek dat ik later tijdens de borrel met Helga had was ook zo'n goede. Zij is de enige mij bekende vrouw die zelfs met Uggs nog charmant is. Haar ervaring en wijsheid hebben een beste indruk op me gemaakt. Jammer dat ze haar kamer niet wilde delen. Ze inspireerde me dermate dat ik graag nog wat dieper op haar was ingegaan. Aangaande inspiratie uiteraard.
Warschauer Straße
Er zijn plaatsen waar je dingen kunt zien die voor anderen verborgen blijven. De brug omhoog vanaf het lager gelegen trein/metro-station Warschauer Straße is zo'n plek. Die wordt met regelmaat door hordes (jonge)mensen genomen op weg naar gelag in de buurt. Waar deze aansluit op de Straße zelf staan vier kiosken vol drank en eten; voor zij die komen en gaan. Of voor rondhangende toeristen zoals ik. Iedereen drinkt er op straat. Daar deed ik eerst wat onwennig maar al snel met genoegen aan mee.
Een eindje verder verborg hij zijn gezicht in 'n capuchon. Ik zag hem wegduiken. Camouflage broek, kistjes, en erg onzeker; type Tristan van der V. vóór hij postal ging. Z'n muziek daarintegen was krachtig. Op een cello, via een vervormer versterkt, speelde hij ZIJN muziek op ZIJN brug. En ik stond tegen de railing met m'n halve liter bier en gevuld turks brood te genieten van hetgeen absoluut ZIJN muziek was. Heb vijf euro in z'n koffer gelegd. Niet dat hij daarvoor uit z'n capuchon kwam. Misschien dat hij er wel langer door is blijven spelen.
Ze was jong, knap en heerlijk. Het kunstbeen was van een paspop denk ik. Ze droeg het als een soort extra-large sierraad op haar schouder. De teksten en tekeningen erop waren niet aan mij gericht. Die generatiekloof viel niet te overbruggen. In de andere hand zag ik wel een Breezer maar de associatie met een bepaald type van laag allooi bleef uit. Daar leek ze veel te leuk voor.
De currywürst van kiosk twee is lekkerder dan die van de Kurfürstendam en de helft goedkoper. Tristan rost z'n cello verder af en ik zie een stel voor de derde keer voorbij slenteren. Ze hebben duidelijk ruzie en komen er niet uit. Hij draagt een gitaar op z'n rug en parkeert zich naast de cellist. Zij staart roerloos voor zich uit aan mijn kant van de brug. Wat ze even later tegen elkaar zeggen komt niet boven de muziek uit. Maar hun gebaren en gezichten vertellen het verhaal toch wel. Zijn afspraak loopt via het station beneden. Zij heeft zo te zien geen plannen meer en verdwijnt boven hem Berlijn terug in. The End, of een nieuw begin? Ik neem nog een slok en proost op allebei.
Er komt geen eind aan de hordes. Een groepje jongeren blijft vlakbij staan. Terwijl ik nog 'n halve liter met "bitte auch noch ein currywürst" bestel danst de guitige krullenbol om het verlegen meisje heen. De discopromotiebus die alles en iedereen overstemt zorgt voor de beat. Eerst durft ze hem niet aan te kijken maar hij volhardt in z'n paringsritueel en blijft om haar heen dansen. De capitulatie zie ik al van ver aankomen. Hij heeft dan ook erg leuke krullen. Mijn würst ligt klaar als hij z'n eerste zoen te pakken heeft en triomfantelijk de groep inkijkt. Voor ik mijn snack op heb vreten zij elkaar op. Stand; één stel uit elkaar - één nieuw. En de muziekbus rijdt verder. Alsof hij alleen maar langskwam om een relatiereïncarnatie bij te staan.
Halverwege m'n tweede halve liter herken ik een SpiritintheSky gezicht en adviseer hem kiosk twee voor de beste curry. Hij vertelt zijn verhaal met een glimlach. Hoe hij helemaal niet aan de 99 Vrienden-actie heeft meegedaan, maar op het forum de winnaars email had gelezen en heel brutaal KLM gemaild had dat hij zijn winnaars email nog niet ontvangen had. Brutale mensen hebben de halve wereld en ik "Proost" op zijn strakke actie.
Heinrich Schwerver met een aftandse trolly vraagt of hij m'n lege fles mag; voor het statiegeld. "Cheers Mate", want die lelijke staal op staal taal zal nooit mijn sympathie winnen. Ik kijk nog even hoe hij z'n schamele kost bij elkaar scharrelt en prijs mezelf een gelukkig mens. Deze avond is het ook een beetje MIJN brug.
Dan gaan die liters bier toch écht in m'n benen zitten en keer Station Warschauer Straße de rug toe. I'll be back. (Wees eerlijk; "Ich komme zurück" klinkt zó fout.)
Foto's aan de wandel
Het nhow hotel is nieuw en überhip. Inspirerend hoe je onafgemaakte vertrekken (expositieruimte) zo kunt inrichten dat het niet eens opvalt dat ze 'under construction' zijn. Dat kun je zien op mijn online foto account. Daar vind je ook foto's van het hotel, haar omgeving en uiteraard van 'de Muur'.
Na 4 uur wandelen en diverse foto's stond ik weer op de brug bij Station Warschauer Straße. Daar waar ze 12 uur eerder fris en heerlijk leek, was ze nu dronken en vies. Het kunstbeen zeulde ze nog steeds met zich mee. Niet langer als sierraad; meer als tegenwicht om zelf op de been te blijven. Even daarvoor kwam ik nog meer mensen met 'n drankprobleem tegen. Maar die lagen letterlijk in de goot. Berlijn heeft net als elke stad ook minder hippe kanten. Het been zag er uit alsof ze ook die kant op ging.
Inspiratie
In die circa zestien uur dat Berlijn mijn Spirit in the Sky was heb ik harten zien breken en smelten, en geluisterd naar prachtige muziek van mensen met een lelijke taal. Daar zag ik door de leegte in (ver)dronken ogen het volle van hun stad. De restanten van Oost naast het vele van ons West. Het mooie van mensen en hun gruwelen tegelijkertijd. Ik keek naar wat er over was van 'de Muur' en zag er de drang naar Vernieuwing. Hoe dat op sommige plekken veel te snel gaat, om ergens anders alles bij het oude te laten. En ik heb er goede gesprekken gehad. Hele goede.
Berlijn inspireert. Door haar uitersten en het onbegrensde. Vanuit haar duistere dieptes en vele hoogtepunten. I'll be back! Eind juni...
<lees ook Deel 1>
|
Volgens deTelegraaf voldeed mijn reactie op een van hun artikelen niet aan de huisregels en werd het daarom niet geplaatst.
