“ Iedereen zei dat ze niet bestonden. Nu hij te oud is om nog tovenaar te worden was zijn ontdekking van het tegendeel een ware ontgoocheling.”

geplaatst op: 100611

Het verhaal achter de tweet:
In wat voor bui hij ook was, zodra er toveren aan te pas kwam sprongen de tranen in z’n ogen. Want wat hadden ze hem al die tijd voor de gek gehouden.

Je kon van Bakkertje zeggen wat je wilde, maar wat tover betreft kon ik hem helemaal volgen. Natuurlijk bestaat het, en natuurlijk kun je tovenaar worden. Als je er tenminste op tijd bij bent. Want we worden allemaal met de grootst mogelijke onbevangenheid geboren. Het kind in ons staat open voor alles wat het kan bedenken. Later rammen en kneden we er alle fantasie en creativiteit uit, om ze vervolgens op te zadelen met een rampzalig groot manipuleerbaar ego. Want als voorbeeldig werknemer moet je gewoon doen wat er gezegd wordt en vooral niet zelf nadenken. Dat doen zij wel voor je.

Clément wilde van kinds af aan al tovenaar worden. En natuurlijk zeiden alle volwassenen dat dat niet kon. Die waren al geconformeerd en daarmee hopeloos verloren. Als kind vertrouw je ze nog. Maar dat gaat vanzelf over.

Hij kon overigens wel toveren. Ik heb het hem meerdere malen zien doen. Maar lang niet genoeg om tovenaar te worden. Veel later (té laat) ontmoette hij ze in Egypte; ‘echte’ tovenaars. Grootse mensen met grote geesten die weten te creëren wat zonder magie onmogelijk is. Daar hoorde Bakker dat hij te oud was om nog tovenaar te worden. Dat er niet genoeg kind meer in hem zat. Die dag brak z’n hart en zou nooit meer helen. Ik heb z’n tranen gezien; dáár was niets magisch aan.

“ "Ik was niet de oogappel die Pa hoopte...”, de psycholoog hield zijn patiënt nauwlettend in de gaten, ”... maar de appel die niet ver viel.””

geplaatst op: 060611

Het verhaal achter de tweet:
Hoe meer ik spit in het leven van mijn vader, hoe meer het idee opwelt dat ik een foutje in zijn planning was.

Als vrijgezelle steward op ‘n passagierschip als Willem Ruys (later Achille Lauro) heb je begin jaren 60 een prachtig leven. Pa mocht er net als ik best wezen en dan zit je op een schip met vakantiegenietende dames al snel gebeiteld.

Tussendoor aan de wal beitelde hij met graagte verder. Ik herinner me een knipkaart van de Amsterdamse Wallen, als puber struinend in een oude doos. Er waren nog maar een paar knippen over. Mijn vader was een echte zeeman.

Ergens halverwege februari 1962 rommelde hij met een mooie Haagse vrouw maar zou daar de rest van zijn leven spijt van krijgen. 9 maanden later stapte Pa voorgoed aan wal. Want in die tijd trouwde je nog braaf als ze zwanger van je was.

Niet dat het ooit gezegd is, maar ik denk wel dat hij van me hield. Maar aan de andere kant denk ik ook dat hij vaak gebaald heeft dat met mij zijn mooie vrije leven ophield. Als vader van zijn kleinzoon begrijp ik dat helemaal. Mijn zoon gelukkig ook.

Pa’s lievelingszus dacht dat haar broer het helemaal anders aan zou pakken dan hun vader met hem. Maar appels kunnen niet verder vallen dan de boom die ze voortbrengt. Ik was net zo vrijgevochten en eigenwijs als Pa destijds. En waar mijn opa met hem geen raad wist, zo wist mijn vader het met mij ook niet. Een ding heeft hij wél anders aangepakt; ik ben nooit lichamelijk mishandeld.

Ma noemde Pa een ‘getrouwde vrijgezel’. Ze verdenkt mij er ook van. Ze scheidden toen ik 15 was.

Hij heeft gevochten om mij op te kunnen voeden. Vooral met zichzelf. Ik heb hem altijd als mijn held gezien. Uit het gevoel dat opborrelde terwijl ik dit schreef blijkt dat hij dat nog steeds is...

De psycholoog is verzonnen; de rest van de 1TweetStory is helemaal waar.

“ Haar “stem je op het universum af” was zijn queeste altíjd al geweest. Waar hij niet in herhaling wilde vallen zat dáár juist de kracht in.”

geplaatst op: 120511

Het verhaal achter de tweet:
Steeds vaker ontmoet ik mooie mensen. Tijdens de Spirit in the Sky Berlijn CityTrip ook. En toeval bestaat niet. Vandaar dat ik aan de bar stond, iemand "1TweetStory" hoorde zeggen, en haar met mijn zwaai liet weten dat ik die schrijf. De ontmoeting was kort, maar lang genoeg om te zien dat deze inspirerende vrouw kracht en energie uitstraalde.

Naast mooie mensen kwam ik er ook mezelf weer eens tegen. Dat resulteerde in een stevige dip. Aangezien dat killing voor je inspiratie is, heeft het een aantal weken geduurd voor ik weer contact met de buitenwereld had.

Om Verlicht te zijn moet je in contact staan met het universum. Dat licht is mijn queeste; al meer dan 20 jaar. Duisternis weet ik ondertussen wél alles van; been there, done it. Maar daarmee heb ik mijn 'lichtschakelaar' nog niet gevonden. Alhoewel ik soms anderen inspireer voel ik me overwegend (be)zwaar(d) ipv. Verlicht.

Mijn IQ score was niet hoog genoeg om lid te mogen worden. Wel herken ik mezelf in alle 10 Mensa's hoogbegaafdheidskenmerken. Wat ik óók herken, is niet in herhaling willen vallen. Aangezien dat niet altijd een goede eigenschap is nam de Berlijn dame me uit het niets mee naar een #TwitterFanclub. Want als het gaat om mijn bestelling aan het universum had ik het idee dat deze al die tijd in backorder stond en wachtte geduldig af. Maar volgens haar is het juist herhaling dat doet leveren.

Bij deze bestel ik daarom met graagte nogmaals mijn Verlichting. Ik sta er helemaal open en klaar voor om mijn backorders te ontvangen. Met dank aan @Ghizke voor de inspiratie; want toeval bestaat niet!

Via @Twoorlees vertelt @Ghizke elke 1e donderdag van de maand een verhaal in tweets. Of lees ze hier.

“ Moeder eend liep onverschrokken de snelweg op. Zij en haar kroost werden instant tot paté gereden; natuurlijke selectie met 120 km per uur.”

geplaatst op: 250411

Het verhaal achter de tweet:

De meeste snelheidsmeters in auto's geven een paar km te veel aan. Die van onze leasebak ook. Vandaar dat ik de cruisecontrol op 125 instel en grote delen van de snelweg over de linker rijbaan zoef.

Op de A58 bij Bergen op Zoom richting Breda, vlak voor de afslag Rosendaal zagen we Moeder Eend en een stuk of 8 kuikens in haar kielzog onverschrokken de snelweg op rennen. Tijdens het passeren zag ik in de rechter buitenspiegel het verenpak van wijlen Moeder Eend en kroost de lucht in spatten.

Mevr. Warvis had ze dus wel dapper de weg op zien rennen, de stuivende veren zag ze niet. Waar de eenden tot instant paté werden gereden daar werd zijn direct overmand door verdriet. Aan haar geestesoog trokken zielige weeseendjes voorbij, die dolend langs de A58 alsnog hun noodlot tegemoet liepen. Een snik kon niet uitblijven. Die blies ze vol overgave een tissue in.

Als man ben ik daar een stuk nuchterder in. Om de soort in stand te houden zorgt Moeder Natuur er voor dat de domme ganzen onder de eenden zich niet voort kunnen planten en de slimste/gezondste dus overblijven. Zielig en oneerlijk zijn termen die 'Ons Ma' niet kent. Die hebben wij verzonnen. Daarom zijn er ook zo heel veel domme mensen. Maar dat is een onderwerp waar ik me hier niet aan ga wagen.

Een tijd lang heeft Mevr. Warvis zich ontroerd en verdrietig gevoeld terwijl ik me verwonderde over de schitterende eenvoud waarmee de natuur al haar moois om ons heen weet te creëren. Een prettige Eerste Paasdag met mooie mensen hadden het trieste voorval echter al snel naar de vergetelheid verdrongen.

Wij hebben de afspraak dat als we haar familie/vrienden bezoeken zij terug BOB't, en uiteraard andersom. Diezelfde avond stuurt mijn vrouw op de nieuwe N57 buitenom Middelburg richting huis aan, toen daar ineens twee verliefde eenden de weg op waggelden. Eén harde doffe combodreun waarbij ze nu de veren wél zag stuiven. Pas vier kilometer verder en bijna thuis had ik het voor elkaar dat ze met een bibberlip hardop "Ik kon er niets aan doen!" tegen zichzelf wilde zeggen.

De mens heeft een ongekende hoeveelheid papieren wetten die uiteindelijk onze puinhoop steeds groter maken. Alle eenden die dag kwamen van rechts. Maar als het er werkelijk op aan komt bepaalt Moeder Natuur de wetten; niet wij.